Traditiegetrouw verzorgen de Brooker Shanty’s de muzikale omlijsting van de Dodenherdenking in Hoensbroek.
Het organiserend comité, de gezamenlijke stichtingen Buurtgericht Werken Hoensbroek, had i.v.m. de weersverwachting voor een grote tent gezorgd waaronder de sprekers en het koor voor mogelijke regenval konden schuilen. Vele inwoners van Hoensbroek woonden deze plechtigheid bij.
Tijdens de bijeenkomst droeg koorlid Hans Lansink zijn gedicht ‘Schuilkelder’ voor.
Schuilkelder
Onder de grond,
waar de muren zwijgend trillen,
waar stof als vervuilde sneeuw
op gekromde schouders regent,
Daar zit ik met mijn adem
in mijn verstijfde klamme handen.
Boven mij breekt de wereld
in sirenes en verstikkende rook.
Hier beneden heerst pure angst
Hier beneden telt alleen
het kloppen van mijn
bonkend hart tegen grijs beton.
Vrijheid — zeggen ze —
leeft in wapperende vlaggen
die klapperen in de open lucht.
Maar ik, ik zie haar schijnen
in een heel klein streepje licht
dat valt door een kier,
als een smal streepje goud
op deze kille grijze vloer.
Vrijheid is niet altijd ruimte.
Vrijheid is nooit vanzelfsprekend.
Soms is het de keuze
om er voor te vechten of
om te hopen op beter
en voor het geweld te schuilen.
In deze kille vochtige schuilkelder
plant ik mijn gedachten
als rijpe zaden in het donker.
Ze wortelen stil, drinken moed
uit mijn gesloten ogen.
En als de deur dan ooit
weer openzwaait,
zal ik naar buiten hollen
met aarde in mijn natte handen
en eindelijk weer lucht in mijn,
door stof geteisterde, longen.
Dan plant ik mijn ontkiemde zaden
als een nieuw begin,
in mijn wild kloppende borst.
Hopende dat ik nooit,
Maar dan ook nooit meer
hoef te schuilen,
In een kelder, diep onder de grond!
foto’s: Marianne Hanckmann, Henk van Lierop
